na ciemnym tle 3 palące się znicze

Zmarł prof. Michał Dyląg

image_pdfimage_print

Z wielkim smutkiem informujemy, że 26 kwietnia br. zmarł prof. dr hab. inż. Michał Dyląg.

Profesor po ukończeniu studiów na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej podjął pracę
w Katedrze Aparatury Przemysłowej. W 1969 r. został doktorem nauk technicznych, habilitację uzyskał
w 1980, a tytuł profesora w 1986 r. Pełnił funkcję kierownika Zakładu Aparatury Przemysłowej, zastępcy Dyrektora Instytutu ds. naukowo – badawczych, Prodziekana ds. Nauki oraz Dziekana Wydziału Mechanicznego Politechniki Krakowskiej. Wielokrotnie nagradzany za swoją działalność m. in. Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Honorową i Złotą Odznaką PK, Medalem Zasłużony dla PK. W 1995 r. Profesor stale i z dużym sukcesem współpracujący z wieloma uczelniami,  został wyróżniony tytułem profesora honorowego Państwowego Uniwersytetu Chemiczno – Technologicznego w Iwanowie, a w 1997 r. wybrany członkiem zagranicznym Akademii Nauk Inżynierskich Federacji Rosyjskiej.

Był inicjatorem trwającej już wiele lat współpracy Politechniki Krakowskiej z Uniwersytetem Technicznym
w Berlinie. Prowadził tam cyklicznie wykłady. W uznaniu zasług dla tworzenia i prowadzenia współpracy naukowej i dydaktycznej otrzymał srebrny medal tego Uniwersytetu.

Działalność naukowo badawcza Profesora M. Dyląga koncentrowała się na następujących zagadnieniach:

– analiza zagadnień hydrodynamicznych (oraz ich pochodnych procesowych) w zakresie mieszania okresowego i ciągłego prowadzonego w układach jednorodnych oraz heterofazowych, w aspekcie opracowania modelu jakościowego i ilościowego, elementów optymalizacji procesowej, jak też tworzenia nowych rozwiązań konstrukcyjnych,

– analiza i modelowanie procesu oraz badań urządzeń do rozdziału układów rozproszonych typu gaz – ciało stałe i gaz – ciecz; w szczególności procesów odpylania, odkraplania i odemglania, prowadzona w aspekcie tworzenia i optymalizacji opisu jakościowego i ilościowego oraz opracowywania nowych rozwiązań konstrukcyjnych,

– analiza wybranych zagadnień konwekcyjnej wymiany ciepła – konwekcja mieszana, intensyfikacja
w drodze bezpośredniego oddziaływania na przepływ (pulsacja),

 – identyfikacja i modelowanie mechanizmów samodestrukcji oraz destrukcji wymuszonej struktur pianowych – łącznie z opracowaniem podstaw i procedur prowadzenia obliczeń procesowych dla wybranych sposobów niszczenia piany,

 – doskonalenie konstrukcji maszyn i urządzeń stosowanych w podstawowych operacjach jednostkowych.

Profesor był niezwykle aktywny również w swojej działalności organizacyjnej – pełnił wiele funkcji m.in.: członka Rady Naukowej Ośrodka Badawczo – Rozwojowego Budowy Urządzeń Chemicznych CeBeA, członka Scientific Advisory Board wydawnictwa „Bioprocess Engineering”, Springer Verlag, członka Rady Naukowej Ośrodka Badawczo Rozwojowego Mechanizacji Pakowania Empak, członka Rad Redakcyjnych polskojęzycznych czasopism naukowo – technicznych, Przewodniczącego Rady Naukowej Ośrodka Badawczo Rozwojowego Mechanizacji Pakowania Empak, członka Zespołu Komisji T9 (Inżynieria Chemiczna i Procesowa) Komitetu Badań Naukowych, członka Komitetu Inżynierii Chemicznej i Procesowej PAN oraz Komisji Mechaniki Stosowanej PAN. Czynnie uczestniczył w pracach Stowarzyszenia Inżynierów i Mechaników Polskich, za co został odznaczony m.in. Złotą i Srebrną Odznaką Honorową NOT i Złotą Odznaką SIMP.

W okresie ponad czterdziestopięcioletniej działalności dydaktycznej był promotorem około 350 prac dyplomowych. Ich tematyka dotyczyła zagadnień procesowych, projektowych, konstrukcyjnych oraz remontów i eksploatacji maszyn oraz aparatów typowych dla tzw. ciężkiej chemii (wielkotonażowej). Znaczna część tych prac została wykorzystana w praktyce przemysłowej. Był autorem lub współautorem ponad 200 prac naukowych, 10 przyznanych patentów, zgłoszeń patentowych, zrealizowanych umów wdrożeniowych, a także ponad 100 niepublikowanych prac naukowych, wykonanych dla potrzeb przemysłu. Jego intensywna i efektywna merytorycznie współpraca naukowa z zagranicą, zaowocowała podpisaniem dwustronnych umów o współpracy w zakresie badań oraz kształcenia z Uniwersytetem Technicznym w Berlinie, Państwowym Uniwersytetem Chemiczno-Technologicznym w Iwanowie oraz Uniwersytetem Technicznym w Pradze.

Był człowiekiem wymagającym, ale także bardzo wrażliwym na potrzeby innych, zawsze chętnie służącym  pomocą. Jego współpracownicy i studenci cenili go nie tylko za wiedzę, ale także za poczucie humoru i umiejętność tworzenia dobrej atmosfery.

Uroczystości pogrzebowe odbędą się 29 kwietnia 2021 r. o godz. 14.20 na Cmentarzu Rakowickim.

 

Załączniki